maandag 22 september 2014

Circle of Life

Hoeveel verschillende gedachten kunnen er door je hoofd vliegen in één seconde?
Ze gaan zo snel dat ik er maar af en toe eentje te pakken krijg,
die er dan weer voor zorgt dat ik zing van vreugde
om dan met een rotvaart naar beneden te denderen
en weer omhoog ...
lucht in mijn buik,
tranen in mijn ogen ...
glimlach om mijn mond.
Ik zie hem weer op mijn schoot liggen, zijn eerste dag op deze wereld,
met een heel ernstig klein gezichtje.
Ik zie weer haar stralende kleine snoetje,
vrolijk kirrend in haar box, één en al grote ogen en lachende mond.
Ik zie hem weer staan op het strand,
handje geklemd om zijn schupje en emmertje,
mijn kleine dappere zeeman.
Ik zie weer haar ondeugende gezichtje,
me verleidend met haar glimlach om haar kattekwaad te verdoezelen.
Ik voel weer hun handjes in mijn hand,
vol van vertrouwen in hun mama.
Ik voel weer de pijn van de moeilijke momenten in ons leven,
hun soms huilende gezichtjes en vragen,
mijn schuldgevoel, maar ook hun veerkracht hoe ze hier mee om gingen.
Ik klap in mijn handen van blijdschap,
omdat ze hun pubertijd zonder noemenswaardige kleerscheuren
doorlopen hebben.
Ik zie 2 mooie, warme, sociale mensen,
mijn kinderen ...


Hoeveel verschillende gevoelens kan een mens tegelijk hebben?
Ik wil lachen en huilen tegelijk.
In een hoekje kruipen en me volledig leeghuilen,
maar ondertussen zwel ik van trots,
trots op mijn 2 grote 'gasten'
die zo goed hun weg weten te vinden in het leven.
Héél erg trots dat ze het zo goed doen,
op Sjobbe die al weer in zijn 3de jaar
Industrieel Ingenieur Bouwkunde zit,
alsmaar groter en zelfstandiger wordt,
zelfs stilletjes begint te dromen van een leven na de unief ...
Hoe zal dat zijn mama? Waar kom ik terecht?
Spannend allemaal ...
Trots op Jitske die haar eerste stappen zet
aan de Rechtenfaculteit in Gent,
haar eigen potje gaat koken, haar eigen stekkie gaat onderhouden,
nieuwe vrienden zal maken en  een nieuwe wereld zal zien opengaan.
Ik voel blijdschap en dankbaarheid dat we zo'n goede band hebben,
veel te vertellen hebben aan elkaar,
dat ze nog met hun 'mama' naar de film willen gaan ...
Al bijna de helft van mijn leven
een van de grootste redenen van mijn bestaan,
van doorzettingsvermogen om het goed te doen,
me soms afvragend ben ik niet te streng? Te consequent?
Schuldgevoelens steken de kop op over
wat ik allemaal anders had willen doen,
over dingen waar we helemaal niet aan toe gekomen zijn.
Maar als ik ze nu zie, hoe ze door het leven gaan, 
hoe ik nog steeds die deugddoende knuffels en berichtjes krijg,
dan weet ik, nee, we hebben het samen al heel goed gedaan.

Naast al deze verwarrende gedachten en (over)gevoelens
die als een rotvaart door mij heen gaan,
probeer ik een goede plusmama te zijn voor de jongere generatie in huis,
de meisjes van mijn Mister Creatuur ...
Half time probeer ik terug in de leefwereld te verblijven van nog kleinere meiden
terwijl ik heimwee heb naar de kindertijd van mijn grote zoon en dochter.
Ook zij zijn stuk voor stuk mooie en prachtige mensjes die hun eigen stappen zetten,
op de weg die Sjobbe en Jitske al hebben afgelegd.
Ik heb een andere rol, die ik zo goed mogelijk probeer in te vullen,
wat niet altijd even makkelijk is, want voor een groot deel
sta ik toch wel aan de zijlijn terwijl je er met je leven wel midden in zit.
Maar ook hier, dankzij de deugddoende knuffels
en hun lachende gezichtjes als ik ze weer ophaal aan de schoolpoort
weet ik, ja, we doen het goed samen.

Vrijdag is mijn tweede kind op de trein gestapt ...
zwaaiend met een bang gevoel maar met een gezichtje toch vol vertrouwen.
Ze blijft direct 2 weekends en 2 weken weg,
kennismakingsweekend voor rechtenstudenten,
eerste academieweek,
kennismakingsweekend voor kotstudenten,
tweede academieweek ...
en dan weer naar huis voor het weekend ...

Ik blijf achter,
met een groot gat in mijn lijf ...
mijn eerste kind
al met beide voeten op zijn weg naar volwassenheid
mijn tweede kind
op weg naar haar nieuwe grote stap ...
En ik weet het, ik weet het ...
ik doe mijn best
ik doe echt mijn best
en laat ze gaan,
mijn glimlach soms iets te waterachtig,
maar ik volg trouw de Circle of Life ... die ik soms een schep zou willen geven
zodat hij vierkant draait en niet meer vooruit kan ...

Maar nee,
we zitten in een volgende fase,
geen zorgende fase meer,
maar een 'er-zijn-voor-hen'-fase,
mee de grote vreugdes en verdriet dragen,
luisteren naar al hun verhalen,
steunen waar nodig
en genieten, vooral genieten
van mijn grote, knappe kinderen ...

Maar ik kan ze niet bedwingen,
die stomme tranen,
eventjes niet ...

41 opmerkingen:

  1. Oh, nou ik snap je hoor! Of althans, ik heb nog geen idee van hoe dat voelt, maar dat je je verscheurd voelt lijkt me helemaal niet raar! Rustig aan, adem in adem uit, het zal langzaam een beetje wennen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Och lieve Trui toch. Wat kan jij mooi verwoorden wat ik voor een deel ook voel.
    Een knuffel xxx Janina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ontroerend verhaal. Succes en sterkte met je 'strijd'! Ook al ken ik je niet persoonlijk, ik weet zeker dat je een goede moeder bent met een warm hart, die het beste voor haar kinderen wenst, ook al is dat soms zó moeilijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi gezegd. Trots mag je zijn, op alle kindjes en jezelf!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jeetje lieve kanjer wat heb je dit mooi verwoord! Niemand is perfect, iedereen zou misschien dingen anders doen, maar een mens met zo'n groot hart vol liefde kan alleen maar goed doenin mijn ogen. Het leven is een lach en een traan maar jouw kindjes zullen jouw warmte altijd koesteren en weten dat aan hun krachtige basis een wereldmoeder staat met een open hart vol liefde en geborgenheid.
    Een dikke knuffel en diep respect voor je prachtige woorden .... integer en groots om je openheid!
    Je bent bijzonder ... that's for sure! xXx

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heftig.....maar zo mooi omschreven....warme groet, Mariette

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik volg je al een hele tijd..... kinderen uit zo'n warm nest ..... een betere start in je leven kun je niet krijgen....xxxxxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ow lieve Trui, wat moeilijk dat loslaten... En wat doe je het geweldig met je kinderen!
    Ik kan het niet zo mooi verwoorden als jij en José, maar zo voel ik het wel... ;-)
    Hele dikke knuffels en veel sterkte, Mirjamxxxxxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat heb je dat prachtig geschreven Trui! Je hebt een mooi stel kinderen en die kinderen hebben een mooi mens als mama :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi geschreven Trui! Je kunt trots zijn op jezelf, maar zeker ook op je kinderen!!!

    Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het klinkt misschien wreed, maar je moet maar denken, waar dit voor jou een trieste periode is, is het voor hen het begin van een geweldig avontuur... Hoe waren we vroeger zelf, voor de eerste keer het huis uit...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een mooie tekst, en zo recht vanuit je hart geschreven!
    Maar dat je het goed gedaan hebt en blijft doen, bewijzen alleen al de foto's want ik zie enkel lachende en gelukkige gezichtjes...

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Je hebt het heel mooi verwoord, Trui. Herkenbaar, er "zijn voor hen", alles komt goed.
    Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Lieve Trui, wat mooi omschreven. Ik voel ik hier achter de pc met je mee. Ik ken herken veel twijfels ook met een puberende zoon. Het komt echt goed en je bent zo'n topper dat zij dat ook zullen zijn. Dat kan gewoon niet anders met zo'n lieve moeder. Lieve groetjes Tinie

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Laat die traantjes maar vloeien..Ze zijn helemaal niet stom! Ik zit hier waarachtig ook met de tranen in mijn ogen! Knuffel, Naomi

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Heel mooi verwoord! Ik voel mee met de tranen in mijn ogen.
    Liefs, Evita

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ja, meid, ze worden groot hé. En loslaten, soms gemakkelijker gezegd dan gedaan. En wat vandaag moeilijk is, gaat morgen misschien al wat beter. Want diep in je hart weet je dat ze er wel komen.
    Grtjs
    Daniëlle

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ja hoor het is je gelukt de tranen lopen mee over mijn wangen. Moest toch nog even je berichtje nou ja 'je' ;) lezen voordat ik een dutje ga doen. Ik herken het maar al te goed, maar op mijn manier toch weer heel anders. De mijne woont al weer een aantal maanden op zichzelf/samen niet zo heel ver hier vandaan, 5 minuten op de fiets maar heeft haar eigen leven en ook een druk leven dus vaak zie ik haar nu ook weer niet. Af en toe even een verloren uurtje en meer ook niet, maar dat is goed zo. Ik weet net zoals jij dst ik het goed gedaan heb, dat ik een goede basis gelegd heb. Ik ben mega trots op haar, knap dat ze gaat doorleren en juf wilt worden. Ja we hebben het goed gedaan! Dikke knuff en succes de komende twee weken om met al die gevoelens om te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Oh je verhaal zorgt ook bij mij voor tranen.Hier gaat de dochter normaal gezien volgend jaar op kot,moet er nog niet echt aan denken!!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Oef...ben er stil van en ook hier prikken de traantjes...dat zijn toch de momenten waar je eigenlijk vanaf dat ze geboren worden tegenop ziet...dat je ze 'ooit' moet laten gaan om hun eigen weg te vinden...je weet dat het zo hoort, maar op zulke momenten wint het gevoel het met grote afstand van het verstand...dikke knuf xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Oh zo herkenbaar, maar we maken het allemaal mee en het is nu eenmaal de gang van het leven en dat weet jij ook, maar dat loslaten gaat met vallen en opstaan en blijft moeilijk. Ook hier, nadat ze al bijna 10 jaar weg zijn, blijf je zorgen, je zorgen maken, goede raad geven, er zijn, luisteren, zien dat het eigenlijk wel goed gaat, hopen dat het mag blijven goed gaan, zoveel dingen in je hoofd die eigenlijk nooit meer weggaan, maar je toch dikwijls ook een heel goed gevoel geven!
    Ook voor jou! Je mag en moet trots zijn op je kids, zeker als ze het zo goed doen!
    Dikke knuffel, rita.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ontroerend mooi! Een mama die zo nadenkt over de dingen, haar hart laat spreken én haar ziel... Zo een mama is een wijze mama, een droom-mama, een mama die niet enkel trots mag zijn op haar kinderen maar ook vooral op zichzelf!!! Dikke kus!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Wat ontroerend. Je hebt er als mama al een hele weg opzitten. Het klinkt een beetje als een beginnend 'lege-nest-syndroom'. Tja, kleine kinderen worden groot, beetje bij beetje is het loslaten en hun eigen pad laten wandelenen. Gelukkig hebben ze een lieve mama waar ze altijd op terug kunnen vallen. Groetjes Nancy

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Lieve, lieve Trui. Dat is heel mooi neergeschreven en ik zit hier nu met de traantjes in mijn ogen en het gevoel van: dat staat mij nog te wachten. Steuntjes wil ik je tegemoet sturen. En een dikke pluim voor alles wat je voor je kinderen doet en gedaan hebt. Die schuldgevoelens zijn overigens ook niet nodig. (kan je verhalen vertellen over mijn overleden moeder maar ga dat niet hier doen) JIJ BENT EEN KNAPPE MOEDER!!!!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Vang-------> ik gooi je een zakdoek door de lucht van Ingen naar Ardooie. Ingepakt vol vriendinnenknuffels X Zucht woonde we maar naast elkaar dan schonk ik nu de lekkerste rosé in die ik maar kan vinden. Knuff X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Heel mooi geschreven...Fijne band heb je met je kinderen!
    De opkotgaanperiode... een periode die wij hier alweer achter de rug hebben...
    Ik heb precies niet zoveel moeite gehad met dat loslaten... een beetje zoals Ingrid het hierboven zegt...zo'n leuke periode die voor hen aanbreekt.Zelf heb ik ook zo van mijn studententijd genoten!
    En nu zijn er gsm's en facebook moet je maar denken... Het gaat je echt wel lukken! En weet je elk weekend zijn ze weer thuis (met een hoop wasgoed! Ha)... de Erasmusperiode die vond ik moeilijker... maar ook daar groei je langzaam in en dan lukt ook dat wel weer...
    Allé er is alweer een halve week om! Courage!

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Ik kan je goed begrijpen! Gelukkig zijn ze hier nog een beetje jonger, maar ik merk wel dat ik de jongste jaren van mijn kinderen veel te veel tijd besteed heb aan werken. Soms lijkt het alsof ik me van die periode bijna niets herinner. Dat is voorbijgevlogen! Dat vind ik heel jammer en ik let er nu erg op dat ik bewuster met mijn gezin bezig ben! Veel succes alvast de volgende twee weken, maar dat komt allemaal goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Zo mooi! Je bent een mooi mens, lieve Trui!
    Dank om dit met ons te delen.
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Oh trui je bent een geweldige moeder en wat prachtig verwoord ,sterkte want loslaten valt niet mee het kost tijd ,dikke knuffel van mij ....marloes

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Geen stomme traantjes mop, maar traantjes vol van liefde .... x x x

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Mooi verwoord! En tuurlijk kun je de traantjes niet bedwingen. Ik ben gelukkig nog niet zo ver, maar kan me goed voorstellen dat het GROTE loslaten knap lastig is!

    BeantwoordenVerwijderen
  32. PRACHTIG Trui ! Ik krijg hier zelf de tranen in mijn ogen. Maar je mag TROTS zijn op jezelf. Je hebt dat goed gedaan en dat doe je nog steeds ! Supertoffe (plus)mama !

    BeantwoordenVerwijderen
  33. Mooi beschreven Trui, hou je taai, geniet met ze mee. Dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  34. En dat mag. En het hoort erbij, verdriet hebben. En trots tegelijkertijd. Want kijk eens naar die snoetjes. En stiekem...... Weet je wel wie hen op dat pad gezet heeft. En begeleid heeft. En hen nu met die grote zakdoek uitzwaait. En daar ook heel trots op mag zijn! xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  35. ik heb hier idd veel te lang niet meer meegelezen..... Wat beschrijf je het mooi. Het hoort zo allemaal te gaan he, maar toch..... Ze zien er allebei ook uit als zulke leuke vrolijke kinderen (eh... ik bedoel natuurlijk geen kinderen eh... jong volwassenen?) aaaargh! Ik snap wel dat je die lachebekjes mist in huis.
    En oooo dat met die metaal detector! dat lijkt me ook zooo leuk :)
    Enne tot slot, een fijne dag morgen he ;) hieperdepiep!

    BeantwoordenVerwijderen
  36. Ook tranen over mijm wangen, je hebt het zo prachtig opgeschreven.
    Herkenbare moedergevoelens. Het schuldgevoel tijdens een bepaalde periode. Het plusmoederschap op een andere manier ervaren, aan de zijlijn maar toch ook zo jouw leven.
    Mooi. Je doet het heel goed, wees trots op je kinderen en jezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  37. Wat heb je dat mooi verwoord Trui, echt recht uit je hart!!
    En aan het 'moeder zijn' hoef je niet te twijfelen aan jezelf: Je bent een TOPPER en een voorbeeld voor velen.
    Een warme omhelzing vanuit Doetinchem (Gelderland)

    BeantwoordenVerwijderen
  38. Mooi neergeschreven Trui en loslaten is zo moeilijk maar uit ervaring weet ik dat het allemaal weer went. Al laten we ze nooit helemaal los hé, wij zitten nu sinds de jongste het nest verliet in het voorjaar in de fase ouder echtpaar;-)) met leeg huis en wel heel veel rust maar ook dat went en als ze dan aankomen is het weer net zo gezellig als voorheen en zijn we toch vooral heel trots op ons kroost!! Sterkte hoor meis met het loslaatproces!

    BeantwoordenVerwijderen

Dank je wel voor je fijne reactie!
Liefs, Trui