zaterdag 31 mei 2014

Zessterren-man

Geen 1, 2, 3, 4, 5 maar een zessterren man voor mij!

Man die graag vrolijk door het leven gaat,
hoor je iemand schuffeln (fluiten :-))
dan is het gegarandeerd Mister Creatuur.

Bij een vrolijke man...
hoort een vrolijke broek.

Een zessterren-man die niks weg kan smijten
(hm, wordt het nu maar een vijfsterren-man meer? ;-))
dus kapotte jeansbroek
werd opgelapt
met jeans van een andere kapotte jeansbroek.
Sterren werden geknipt
en bevestigd met vliesofix,
festonsteekje errond...
en klaar is kees ... euhm Mister Creatuur.

 
Het bos zou stil zijn
als alleen die vogel fluit
die dat het beste kan
- BZN -
 
Fijn weekend!!
xxx

donderdag 29 mei 2014

De verhalenvertelster ... opdat we nooit zouden vergeten!

Één van de mooie dingen van blogland,
die ik helemaal niet had verwacht, is dat er,
naast de gezamelijke interesses in creatief bezig zijn op alle vlakken,
ook een grote liefde voor boeken bestaat bij vele blogsters.
Boekentips worden doorgegeven, boeken worden aangeprezen,
en recensies worden geschreven waardoor het lijstje op
books-to-read alsmaar groter wordt.

Zo kreeg ik onlangs van Janina de boekentip over
'De verhalenvertelster' ...
Uit sommige blogberichten mijnentwege hebben jullie al wel begrepen
dat 'het levend houden van de herinnering aan al die mensen
die hun leven hebben (moeten) (ge)geven voor onze vrijheid'
mij heel nauw aan het hart ligt ...
Het ongeloof, het onbegrip, de gruwel, ...
vaak niet het leukste onderwerp om over te lezen
maar zo broodnodig ...
opdat we nooit zouden vergeten ...

Of zoals Jan Decleir het zo perfect verwoord in
de intro van de (must see!) Musical '14-'18:

"Dit is ook ons verhaal
of we willen of niet
wij zijn allemaal kinderen van de grote oorlog ..."


Dus ik las 'De verhalenvertelster' ...
ik ben er nog steeds ondersteboven van,
het verhaal laat me niet los,
maar ben heel erg blij dat ik het gelezen heb.
Ik gaf de tip weer door aan mijn blogmaatje José van het blog Sprakeloos.
Zij is een misschien nog grotere leesfanaat dan ik,
maar kan een boek bovendien zo fantastisch beschrijven
dat ik telkens op een holletje naar de bieb ga om het boek te zoeken.

Ik vroeg haar of ze zin had om een recensie te schrijven over dit boek,
omdat zij het zooooveel beter kan dan ik,
omdat ik graag wil dat jullie weten waar dit boek over gaat,
en dat, zoals José het hieronder verwoord, als je maar één boek zou lezen dit jaar,
dit boek zeker aan te raden is.
Opdat we nooit zouden vergeten ...

Hierbij de recensie van José ... blog Sprakeloos ...
ga zeker eens een kijkje nemen op haar blog,
voor elke boek-, gedicht-, heerlijke babbelsfan, 
een ontzettend aangename blogmadam!


Beschrijving:

Sage Singer werkt in een bakkerij. Ze raakt bevriend met Josef, een aardige oude man die vaak met zijn hondje door de buurt wandelt. Tot de dag dat hij haar een foto van zichzelf laat zien in SS-uniform, vertelt dat hij verdient te sterven - en haar vraagt hem daarbij te helpen. Sage weigert, ze wil er niets mee te maken hebben. Haar grootmoeder, Minka, met wie Sage een sterke band heeft, is een overlevende van de Holocaust. Ooit was Minka een vrolijk meisje dat ervan droomde schrijfster te worden. Maar die dromen verbleekten toen ze naar Auschwitz werd gedeporteerd. 

Allereerst kan ik je nu al verklappen dat dit boek wat mij betreft als #Must-Read van het jaar uitgeroepen kan worden, een literaire roman die je gerust als meesterwerk mag betitelen.
Picoult heeft dit boek geschreven nadat ze geraakt werd door het boek De zonnebloem van Simon Wiesenthal, een overlevende van de Holocaust die zelf in twaalf concentratiekampen heeft gezeten en na WOII als nazi-jager meerdere nazi-oorlogsmisdadigers opspoorde en voor het gerecht bracht.

De verhalenvertelster kent in principe vier hoofdpersonages die ieder hun eigen verhaal vertellen in de ik-vorm, dit staat telkens boven het betreffende hoofdstuk.

Daarnaast loopt nog een op zichzelf staand verhaal dat steeds in schuingedrukte hoofdstukken tussen de “normale” doorloopt.
Althans het lijkt een op zichzelf staand verhaal, maar in feite is het een allegorie – een beeldspraak waarin de vertelster zichzelf projecteert in een verhaal en vergelijkingen maakt tussen fictie en realiteit, maar dan in een verhaal (hoop dat je snapt wat ik bedoel ;-))

Daarbij wordt het nog eens afwisselend in heden en verleden geschreven, ingewikkeld boek??
Nee hoor, echt niet!
De personages zijn zo beeldend en levensecht beschreven, dat je ze makkelijk herkend.

De Holocaust – TE gruwelijk voor woorden als je alleen al het aantal doden hoort of leest.
Maar pas als je er een beeld bij krijgt wat de mensen allemaal hebben moeten doorstaan, de nachtmerries die geen slechte droom waren maar pure realiteit, de mensonterende omstandigheden en situaties in de kampen enzovoort … dan raakt het NOG dieper, kun je niet begrijpen hoe 1 volslagen idioot zoveel aanhangers heeft kunnen krijgen die zo'n massavernietiging hebben kunnen laten plaatsvinden, onbegrijpelijk, zou er nu ik dit schrijf weer mee kunnen janken.
Je voelt in dit boek de rauwe emoties, angst, de wanhoop, de pijn, verslagenheid.
Passages gebaseerd op feiten, na veel interviews met overlevenden, fictief beschreven in een meeslepend, emotioneel erg heftig verhaal.
Eigenlijk wil ik er niets meer over vertellen, behalve dat het een boek is dat je zou moeten lezen als je, net als Trui en ik zei de gek, van mening bent dat door het steeds maar voor ogen blijven houden van de verhalen achter de getallen, het nooit of te nimmer gewoon maar een geschiedenisfeit blijft, maar een afgrijselijke oorlog waarin tientallen miljoenen mensen – echte personen – mannen/vrouwen en kinderen – gezinnen – families – dierbaren (en geen nummers/getallen/aantallen bedoel ik dan) het leven verloren ….. hartverscheurend als je er over nadenkt, en nadenken MOETEN we hierover blijven doen.

Mijn mening – mijn gedachte...........

Als je dit jaar maar 1 boek wil lezen bij wijze van spreken, dan zou ik dit boek lezen.

Een juweeltje!
Dank je wel José, voor deze prachtige recensie!
xxx

dinsdag 27 mei 2014

Van onder de naaimachine ...

Tijd om nog eens wat te tonen
wat vanonder de naaimachine uitrolde ...

Een tijdje geleden maakte ik een paar verjaardagskadootje.

Het patroon van deze poes haalde ik uit het Frans tijdschrift
"L'Atelier de Couture" dat ik meebracht uit Parijs.


Voor een tiener maakte ik een handtasje zonder patroon. 
Mijn verworven kennis bij elkaar geklutst met dit als resultaat.

Allebei werden ze gemaakt met lapjes uit mijn voorraad,
maar ik zie niet echt dat de hoop verminderd is :-)
Dringend weer aan het naaien dus!

En nu ga ik een beetje pronken met het werk van iemand anders :-)
Deze tas haakte mijn nichtje/vriendinnetje
maar aangezien ze geen naaimachine heeft,
vroeg ze of ik een binnenvoering wilde maken voor haar tas ...
een samenwerkende vennootschap dus
met een heel mooi resultaat vind ik!
Ik vind trouwens dat je best zelf een blog mag beginnen, Heidi,
met alle leuke dingen die je maakt :-)
En ik zin om voor mij ook zo'n tas te maken!
Ik ben er nog net niet aan begonnen :-)

Zeg het ook eens
als het goed is!
- BZN -

zaterdag 24 mei 2014

Natuurlijke schoonheid

Schoonheid
moet niet altijd
ver gezocht worden ...

Klaprozen of poppies
Ik krijg er steeds gemengde gevoelens bij ...


Gelukkig ... voor de schoonheid van deze wilde bloemen
Krop in de keel ...  voor hét symbool van de Wereldoorlog ...
de klaproos bloeide uitgebreid op de slagvelden.
... Opdat we nooit zouden vergeten ...


The inquisitive mind of a child ...

Why are they selling poppies Mummy?
Selling poppies in town today.
The poppies, child, are flowers of love.
For the men who marched away.

But why have they chosen a poppy Mummy?
Why not a beautiful rose?
Because my child, men fought and died
In the fields where the poppies grow.

But why are the poppies so red Mummy?
Why are the poppies so red?
Red is the colour of blood, my child.
The blood that our soldiers shed.

The heart of the poppy is black, Mummy.
Why does it have to be black?
Black, my child, is the symbol of grief.
For the men who never came back.

But why, Mummy, are you crying so?
Your tears are giving you pain.
My tears are my fears for you my child.
For the world is forgetting again ...

(Author Unknown)

xxx

donderdag 22 mei 2014

La Douce France - Chapitre II

Nog meer moois vanuit Aisne,
 La Douce France
Fijne herinneringen!
(vervolg van onze vakantie met het wieltjeshuis)

Bezoek en rondleiding aan 'Le château-fort de Guise'
Le château-fort wordt weer in ere hersteld
door een groep vrijwillige jongeren
die stukje bij beetje het kasteel renoveren.
La Familistère de Guise (1860-1960)
Jean-Baptiste Godin was een Frans sociaal geïnspireerd industrieel en bezat een fabriek
waar men kachels en keukenfornuizen maakte in gietijzer.
Al zeer vroeg raakte Godin overtuigd van de noodzaak om de leef- en werkomstandigheden
van de arbeiders te verbeteren, en vatte hij het plan op om de heersende arbeidsstructuur te
vervangen door een systeem gebaseerd op samenwerking en gelijkberechtiging van patroon en arbeiders.
De Familistère is een vorm van sociale woningbouw die erop gericht was alle comfort,
tot dan toe voorbehouden aan de rijke burgerij, ter beschikking te stellen van de arbeidersklasse.
Behalve de eigenlijke woningen, drie met elkaar verbonden woonblokken van elk vier verdiepingen telkens
gebouwd rond een met een glazen koepel overdekt binnenplein, werden ook een aantal gemeenschappelijke
voorzieningen uitgebouwd zoals een school, theater, bibliotheek, apotheek, winkels, zwembad, wasplaats,
kinderkribbe etc. Alle werknemers van het bedrijf en hun gezinnen,
waren ongeacht hun positie, gelijkmatig berechtigd om van deze voordelen te genieten.
De appartementen van de woonblokken, waarvan Godin er zelf een betrok, waren voor die tijd
uitzonderlijk modern en luxueus uitgerust. Godin zou zijn bedrijf, en de Familistère, dat ondertussen meer dan
1000 arbeiders telde, in 1880 omvormen tot een coöperatieve met de voorziening dat het
uiteindelijk eigendom van de werknemers zou worden.
INDRUKWEKKEND! en zeker een bezoek waard. Hier kan je er meer over lezen (weliswaar in het Frans ;-))
Achter la Familistère lag een hele grote 'natuurlijke' tuin,
waardoorheen je kon lopen op verhoogde wandelpaadjes van houten balken.
Zo kreeg je een heel ander overzicht over de prachtige omgeving.
Ook een groente- en bloementuin ontbrak niet.
We brachten ook een bezoek aan de Abdij van Vauclair (www.abbaye-vauclair.fr).
Veertig jaar geleden zag de plek eruit als een verlaten hoop braamstruiken.
Vandaag, dankzij duizenden uren jongerenwerk, kan de abdijruïne er fier bij staan.
Onze fantasie ging opnieuw met ons op hol, we zagen de monniken langs ons voorbij schreden
en hoorden de gezangen tussen de muren weergalmen.

Achter de ruïne vind je een geneeskrachtige kruidentuin, uniek in Frankrijk.
Volgens de plaatselijke traditie zouden de monniken van Vauclair nieuwe kruiden hebben ingevoerd.
Er stonden er in elk geval héél veel ... mijn Mister Creatuur was er niet weg te slaan :-)

Zucht .... wat hebben wij een zin
om opnieuw te vertrekken! :-)
xxx

maandag 19 mei 2014

Met z'n allen ...

Mijn papa wordt 70 jaar
... in juli pas ...
maar hij werd nu toch al een beetje gevierd.

Onlangs verrasten wij hem
(= wij de 4 zussen, wederhelften en kinderen)
met de mededeling dat we met z'n allen
ons ouderlijk huis zouden opknappen als verjaardagskadoo
(= al het houtwerk behandelen, nieuwe luiken maken en verven,
opnieuw witten van de muren, ...).

Mijn zussen en ik zien elkaar niet zo vaak ...
1 woont in Limburg
2 wonen in Antwerpen
1 woont in West-Vlaanderen (ik dus ;-))
mama en papa wonen in Brabant
We hebben ons dus goed 'verspreid' ...

Gisteren was de eerste afspraak
en we vlogen er dan ook direct in.
Onder een stralende blauwe hemel en dito zonnetje
werd er geschuurd, geverfd, gezaagd, 
tricky kunstjes op de ladder uitgehaald, dakgoten proper gemaakt, 
gebabbeld, gelachen en veel genoten van elkaars gezelschap.
We hebben hard gewerkt,
waren allemaal moe, vuil en versleten
maar we vonden het fantastisch! :-)

Naast de noeste werkers zorgden mama voor spijs en drank en ons Liesje voor animatie,
Zizi was er vré gerust in en papa was supervisor :-)
 Dat was al een klein beetje gelukkige verjaardag papa,
word vervolgd want we zijn nog lang niet klaar!



 Deze week was het Actie tegen Zwerfvuil in ons dorp.
Ook wij waren van de partij om mee op te ruimen ...
Niet te geloven wat de mensen allemaal op de grond smijten,
zo weinig respect voor de natuur.
Dit bleek nog maar eens toen ik vandaag langs hetzelfde
paadje naar huis reed.
Er lag al opnieuw afval op de grond,
notabene vlak naast ons bordje 'Net opgeruimd' ...
dan moet ik toch wel even hartsgrondig vloeken ...

Fé is altijd wel te vinden voor zo'n acties en Mona had op school net geleerd over zwerfvuil;
ze hielpen dan ook heel enthousiast mee opruimen met véél te grote handschoenen aan :-)

Leer van andermans fouten.
Het leven is te kort om ze
allemaal zelf te maken.
- BZN -

xxx

vrijdag 16 mei 2014

Wat is het leven fijn ... als de zon schijnt!

Vandaag
genoten we al van een voorproefje
van een mooi en zonnig weekend ...

Er werd buiten ...
was gehangen, gestreken, getekend, gespeeld, gecheckt of de kuikentjes er al zijn,
geplant, rommelmarkthoekje weer aangepast en opgekuist ...
Wanneer de zon schijnt
staat al het jonge groen te blinken in de tuin,
je hoort al die kleine vruchtjes en plantjes bijna groeien ...

Kersjes, pruimpjes, komkommer, ajuin, boontjes, besjes, aardbeien, framboosjes, druiven ...
we likken nu al onze lippen van al dat veelbelovend lekkers ...

UPDATE FLUOKIP
Eerst en vooral dank jullie wel
voor alle leuke en soms grappige reacties
op mijn vorig blogbericht, ik heb hartelijk gelachen.
Maar hoe zit het nu?
Wel, volgens ons heeft het wel degelijk effect,
maar er zit nog een mankement aan het fluohesje van Sjonnie :-)
De halsuitsnijding is te groot, waardoor het hesje helemaal scheeft zakt
als mijnheer 'zijn ding' wil doen.
Vestje wordt aangepast (lees poging om halsuitsnijding te verkleinen)
en ondertussen is ons dutske ondergebracht
bij moeder-in-spé die nog steeds hevig zit te broeden ...


 Ik wens jullie allen
een heel fijn en zonnig weekend toe!
Geniet ervan!
xxx

woensdag 14 mei 2014

Meet fluokip

We hebben een overactieve haan ...
... jong, gezond, wil zich wel héél graag voortplanten,
hoe zou je zelf zijn als jong haantje?
Maar jammer genoeg heeft hij een favorietje ...
en dat komt omdat we maar 1 witte kip meer hebben.
Aanvankelijk paradeerden er 2 grijze kippen en 2 witte kippen,
maar op onverklaarbare wijze zijn we 1 witte kip kwijtgespeeld.
Op reis gegaan, gelift, mee op avontuur met een roofvogel ... we weten het niet.
Maar nu is onze arme John Travolta
(huh, wieee?? Hier lees je alles over de namen van onze kippen)
dus de dupe
 (kippenregel nr. zoveel).

Haantje Twix is als een blok gevallen voor
John Travolta's stralende witte pluimpjes
en kan er dan ook geen genoeg van krijgen ...
Gevolg: wondjes op haar rug, pluimen ribbedebie ...
en wij behoorlijk bezorgd over ons arme kippetje.
Ze werd een tijdje apart gezet,
wondjes werden ontsmet,
maar zodra ze weer bij de andere kippen mocht,
begon het van vooraf aan.

En toen kreeg Mister Creatuur een artikel
in het tijdschrift Landleven in het oog,
over een fluohesje voor kippen.
Een jasje tegen overactieve hanen ...

Na hartelijk gelachen te hebben,
zijn we dit toch maar een keertje van kortbij gaan bestuderen.
Maar hé, het kan toch niet zo moeilijk zijn om dat zelf te maken?
Dus John Travolta werd opgemeten,
prototype werd gemaakt en gepast.
Met 5 kinderen in huis hebben we fluovestjes in overvloed.
Dus zo'n vestje in combinatie met een oud laken,
wat velcro en tussenvulling
en Fluokip werd geboren ...

En nu hopen dat het werkt :-)



John Travolta paradeert in elk geval parmantig rond
(het blauw kleurtje is van het ontsmettingsmiddel :-))
(maar probeert ondertussen dat lastige ding toch wel los te pikken).
Haan Twix is zwaar verontwaardigd ...
duimen omhoog voor succes!

Een andere oplossing zou natuurlijk zijn
om nog een paar witte kippen bij te kopen
en de kippenren uit te breiden.
Maar ondertussen zit kip Omeletje te broeden op 11 eieren!
Stel je voor dat er in elk eitje een kuikentje zit ...
De kraamkamer werd in orde gebracht ...
hopelijk groeien een paar van die kuikentjes uit tot mooie witte kippen :-)
We zijn in blijde verwachting!


xxx

zondag 11 mei 2014

In uitvoering ...

Alvorens jullie nog een keertje
onder te dompelen in
een overvloed aan Franse foto's,
dacht ik dat jullie misschien
nog wel eens
een creatief blogje wilden lezen ...

Ik ben met een paar verschillende dingen bezig,
waaronder mijn grooooots plan,
waarvoor ik ondertussen al 80 lapjes haakte.

Maar ondertussen kennen jullie mij vast al een beetje,
dus ik denk dat het niemand verbaast
dat het eerste plan voor ons Wieltjeshuis
al in werking is getreden :-).

Een ripple-dekentje in verschillende kleurtjes
die ik liggen had van het pluis-resistente Apilou, Veritas
Ik ben heel benieuwd of ik echt geen pluisjes zal aantreffen!
Zacht is het alvast ... onze voeten hebben het al warm ;-)
Door verschillende kleurtjes te gebruiken
kan ik nu alle kanten op
met andere spulletjes voor ons Wieltjeshuis.
 

Ik ging ook in op de vraag om
een platgeknuffeld koetje na te maken
omdat het origineel tot op de draad versleten is ...
tjonge jonge, wat een uitdaging!
Zo ver ben ik al ...

En het voorpand van mijn trui,
waarvan ik wolletjes meebracht vanuit Parijs is klaar ... 
het boordje voor het rugpand zit ook al op de naalden ...


Allemaal onafgewerkte projecten dus voorlopig ...

Fé maakte haar eerste broches,
gemaakt van vilt, kraaltjes en splijtgaren ...
Veel meer dan een knoopje in de draad en afhechten moest ik niet doen,
ze deed het allemaal zelf ...
en trots dat ze is en ik ook :-)

Op een ander creatief vlak,
traden we 2x kort na elkaar op met Vox Plus,
het volwassenkoor van Vox Musica.
Begin april hadden we
een groots concert.
Samen met het jeugdkoor Vox Musica en het kinderkoor Vox Mini
maakten we er een spetterende avond van ...
Gisteren traden we opnieuw op, deze keer op verplaatsing,
om een huwelijksmis op te luisteren.
Opnieuw hadden we veel pret en gaven we het beste van onszelf.
De bruid en bruidegom waren zeer tevreden en wij ook :-)


Maar nu hang ik uitgeteld in de zetel,
want ook bergen wasgoed,
werden er verzet.
Jaja, niet alleen maar creatieve zaligheid hier,
alleen is dat veel fijner om over te bloggen ;-)


De beste manier om
je toekomst te voorspellen
is haar zelf creëren
- BZN -

Fijne week allemaal!
xxx

dinsdag 6 mei 2014

La Douce France - Chapitre I

En daar gingen we dan,
euhm ... tuften we dan!
We kozen voor de Franse wegen
en zagen ridders en kastelen,
monniken en abdijen,
geesten en ruïnes
en ongelooflijk mooie vergezichten,
een landschap om 'U' tegen te zeggen ...

Oké, vergeet maar die ridders, monniken en geesten,
- die waren wel aanwezig in onze verbeelding
en bijhorende fantastieverhalen -
maar de rest hebben we wel gezien.

Het originele plan was om richting Elzas te rijden,
maar algauw waren we overtuigd van de schoonheid
van het departement Aisne.
Een prachtig stukje Frankrijk,
waar men vaak, jammergenoeg, enkel doorrrijdt
om in het Zuiden te geraken.

Wel, wij zijn blijven plakken in Aisne
en konden geen betere periode bedenken om daar te vertoeven.
Wat zeg ik, geen betere week ...
want wij zagen ontelbare prachtige gele velden van koolzaad,
tussen groene en bruine vlakken,
een prachtig natuurlijk stukje lappendeken.


Waar we als eerste halt voor hielden
was de Abbaye de Vaucelles.
Deze - in de 12de eeuw gestichte - abdij
heeft de grootste Cisterciënzer kapittelzaal van Europa,
en ook ooit een prachtige Kloosterkerk,
die met haar 137 m lengte groter was dan de Notre Dame in Parijs.
Zij werd echter opzettelijk vernield aan het einde van de 18e eeuw,
om de stenen in de bouw te gebruiken
(zoals van zovele historische gebouwen).

Maar wat ons vooral mee terug voerde in de tijd
was de buitenmuur van de oude bibliotheek.
Ooit bezat deze om en bij de 40.000 manuscripten.
In de buitenmuur zijn nog steeds de kogelgaten zichtbaar
van 100'n jaren geleden afgeschoten kogels.
We werden er even stil van ...


Aangevuld met een sjieke tuin ...


... veel bloemenpracht ...


... en een hele mooie omgeving ...


... keerden we tevreden naar ons Wieltjeshuis
en Zizietje terug.


Word vervolgd ...
xxx

zondag 4 mei 2014

We gingen op reis en namen mee ...

WÀÀÀTTT?
Weer op reis??

Yep, weer op reis :-)
Mister Creatuur kon vorige week
een weekje verlof versieren,
en in mijn branche is het nog behoorlijk rustig
dus we konden het ons permitteren 
een beetje heerlijke PapaHartjeMama-tijd te creëren.

En wat namen we dan wel mee?
Wel, ons eigen WIELTJESHUIS!!
Heel onverwachts konden we van Mister Creatuur zijn broer
het wieltjeshuis overnemen voor een prikje.


Bouwjaar 1978
Heerlijk retromachientje,
doet nog zeer zijn best om bergop te puffen
maar tuft niet meer dan 95 km/uur op vlakke wegen ...
Het was fantastisch!
Dit karretje is zoooo op ons lijf geschreven,
lekker oud,
maar voor ons helemaal super.

Geen WC,
geen watervoorziening,
wel klein gasvuurtje, klein wasbakje (zelf water halen),
piepklein badkamertje (dat vol stond met voorraad)
maar we konden telkens gebruik maken
van het sanitair op de campings,
kastjes om te vullen,
gezellig zithoekje,
lekker doorgezeten maar oh zo comfortabele zetels,
we kunnen ons geluk niet op.

Omdat het behoorlijk onverwachts was
dat we ons wieltjeshuis op de kop konden tikken
zijn we heel erg onvoorbereid vertrokken,
maar uitgezonderd het vergeten van vorken
het rammelen van borden en glazen
(die dus moeten vervangen worden
door bekers en plastiek servies en bestek)
en het moeten aanschaffen van een wasteiltje om de afwas
te doen aan de camping-afwasbakken
is alles prima verlopen.

Een paar sfeerbeeldjes
in ons voorlopig nog niet gepimpte wieltjeshuis :-)



Onze eerste geslaagde vakantie op wieltjes ...
en het smaakt naar meer,vééél meer!
En ondertussen maak ik plannen,
(ja nóg meer plannen)
om ons wieltjeshuis
te pimpen,
binnen en buiten,
dekentjes, kussentjes, verven,
bestekmandje, lavendelzakjes, ...
tweedehandsmarktjes afstruinen
achter retrogerief,
klapzeteltjes en -tafeltje ...

ohjee... :-)
Maar ik heb er zin in!!

En waar zijn we dan wel naartoe geweest?
Wel ...
dat is voor het (de) volgende blogberichtje(s)
(maar ik lichte al een tipje van de sluier op
bij mijn Instagramprofiel).

Mijn fototoestel maakte overuren,
dus ...
Willen jullie veel foto's?
Of héél veel foto's? ;-)

Ik had in elk geval al heel veel plezier
met het vastleggen
van onze eerste superleuke vakantie
met ons wieltjeshuis ...

Maar nu heb ik eerst
een berg blogberichtjes in te halen,
even lekker neuzen
wat jullie allemaal gedaan hebben ... :-)
Alvast een hele fijne week!
xxx