vrijdag 26 september 2014

Weeral jarig ...

Oké, als zelfs Google mij eraan herinnert,
kan ik er niet meer onderuit
om de werkelijkheid onder ogen te zien ...
Ik ben weer jarig ...


Tjonge jonge, wat gaat die tijd toch snel,
al voor de derde keer jarig sinds ik een blogger ben,
2 jaar geleden met toch nog wat voorzichtige stapjes
nu wetende
dat jullie mij allemaal steunen
in het 'ouder worden'
het 'uitgezakter worden'
het 'breder worden' 
vooral in de buurt van de heupen dan :-)
...
maar ook weer wat ouder, rustiger
en wijzer!

Och, ik ga niet klagen,
NOG MAAR 42 lentes jong ...
en bekijk het zo 


... dankbaar dat ik er weer een jaar mocht zijn.

En dankbaar voor jullie
hele fijne en bemoedigende reacties
op mijn vorig emotioneel blogbericht.

Heel hartverwarmend!
In nood kent men zijn vrienden en familie ...
Dit wordt vaak negatief gebruikt,
maar ik kan tot mijn grote vreugde
zeggen dat dat echt zo is,
héél positief bedoeld dan.
Elk schouderklopje, lief smsje, steun
in real life en online doet deugd ...
dus ...
dankbaar, elke dag opnieuw!

En bij deze een update :-)
Jitske haar eerste week zit er ondertussen op,
ik hoorde haar al elke dag,
en ze klinkt alsmaar ontspannender,
geruster en zekerder ...
nieuwe vrienden passeerden al op haar weg,
de leerstof is best (bijna) allemaal interessant
maar zoooooo'n lange dagen seg! :-)
Ze doet het goed,
my girl!

xxx
Fijn weekend allemaal!
En ... bedankt!

maandag 22 september 2014

Circle of Life

Hoeveel verschillende gedachten kunnen er door je hoofd vliegen in één seconde?
Ze gaan zo snel dat ik er maar af en toe eentje te pakken krijg,
die er dan weer voor zorgt dat ik zing van vreugde
om dan met een rotvaart naar beneden te denderen
en weer omhoog ...
lucht in mijn buik,
tranen in mijn ogen ...
glimlach om mijn mond.
Ik zie hem weer op mijn schoot liggen, zijn eerste dag op deze wereld,
met een heel ernstig klein gezichtje.
Ik zie weer haar stralende kleine snoetje,
vrolijk kirrend in haar box, één en al grote ogen en lachende mond.
Ik zie hem weer staan op het strand,
handje geklemd om zijn schupje en emmertje,
mijn kleine dappere zeeman.
Ik zie weer haar ondeugende gezichtje,
me verleidend met haar glimlach om haar kattekwaad te verdoezelen.
Ik voel weer hun handjes in mijn hand,
vol van vertrouwen in hun mama.
Ik voel weer de pijn van de moeilijke momenten in ons leven,
hun soms huilende gezichtjes en vragen,
mijn schuldgevoel, maar ook hun veerkracht hoe ze hier mee om gingen.
Ik klap in mijn handen van blijdschap,
omdat ze hun pubertijd zonder noemenswaardige kleerscheuren
doorlopen hebben.
Ik zie 2 mooie, warme, sociale mensen,
mijn kinderen ...


Hoeveel verschillende gevoelens kan een mens tegelijk hebben?
Ik wil lachen en huilen tegelijk.
In een hoekje kruipen en me volledig leeghuilen,
maar ondertussen zwel ik van trots,
trots op mijn 2 grote 'gasten'
die zo goed hun weg weten te vinden in het leven.
Héél erg trots dat ze het zo goed doen,
op Sjobbe die al weer in zijn 3de jaar
Industrieel Ingenieur Bouwkunde zit,
alsmaar groter en zelfstandiger wordt,
zelfs stilletjes begint te dromen van een leven na de unief ...
Hoe zal dat zijn mama? Waar kom ik terecht?
Spannend allemaal ...
Trots op Jitske die haar eerste stappen zet
aan de Rechtenfaculteit in Gent,
haar eigen potje gaat koken, haar eigen stekkie gaat onderhouden,
nieuwe vrienden zal maken en  een nieuwe wereld zal zien opengaan.
Ik voel blijdschap en dankbaarheid dat we zo'n goede band hebben,
veel te vertellen hebben aan elkaar,
dat ze nog met hun 'mama' naar de film willen gaan ...
Al bijna de helft van mijn leven
een van de grootste redenen van mijn bestaan,
van doorzettingsvermogen om het goed te doen,
me soms afvragend ben ik niet te streng? Te consequent?
Schuldgevoelens steken de kop op over
wat ik allemaal anders had willen doen,
over dingen waar we helemaal niet aan toe gekomen zijn.
Maar als ik ze nu zie, hoe ze door het leven gaan, 
hoe ik nog steeds die deugddoende knuffels en berichtjes krijg,
dan weet ik, nee, we hebben het samen al heel goed gedaan.

Naast al deze verwarrende gedachten en (over)gevoelens
die als een rotvaart door mij heen gaan,
probeer ik een goede plusmama te zijn voor de jongere generatie in huis,
de meisjes van mijn Mister Creatuur ...
Half time probeer ik terug in de leefwereld te verblijven van nog kleinere meiden
terwijl ik heimwee heb naar de kindertijd van mijn grote zoon en dochter.
Ook zij zijn stuk voor stuk mooie en prachtige mensjes die hun eigen stappen zetten,
op de weg die Sjobbe en Jitske al hebben afgelegd.
Ik heb een andere rol, die ik zo goed mogelijk probeer in te vullen,
wat niet altijd even makkelijk is, want voor een groot deel
sta ik toch wel aan de zijlijn terwijl je er met je leven wel midden in zit.
Maar ook hier, dankzij de deugddoende knuffels
en hun lachende gezichtjes als ik ze weer ophaal aan de schoolpoort
weet ik, ja, we doen het goed samen.

Vrijdag is mijn tweede kind op de trein gestapt ...
zwaaiend met een bang gevoel maar met een gezichtje toch vol vertrouwen.
Ze blijft direct 2 weekends en 2 weken weg,
kennismakingsweekend voor rechtenstudenten,
eerste academieweek,
kennismakingsweekend voor kotstudenten,
tweede academieweek ...
en dan weer naar huis voor het weekend ...

Ik blijf achter,
met een groot gat in mijn lijf ...
mijn eerste kind
al met beide voeten op zijn weg naar volwassenheid
mijn tweede kind
op weg naar haar nieuwe grote stap ...
En ik weet het, ik weet het ...
ik doe mijn best
ik doe echt mijn best
en laat ze gaan,
mijn glimlach soms iets te waterachtig,
maar ik volg trouw de Circle of Life ... die ik soms een schep zou willen geven
zodat hij vierkant draait en niet meer vooruit kan ...

Maar nee,
we zitten in een volgende fase,
geen zorgende fase meer,
maar een 'er-zijn-voor-hen'-fase,
mee de grote vreugdes en verdriet dragen,
luisteren naar al hun verhalen,
steunen waar nodig
en genieten, vooral genieten
van mijn grote, knappe kinderen ...

Maar ik kan ze niet bedwingen,
die stomme tranen,
eventjes niet ...

woensdag 17 september 2014

Peda-maaksels part I

Het komt nu héél dichtbij,
mijn grote meid vertrekt 'op kot' ...

Mama kreeg een verlanglijstje
onder de neus geduwd,
waar ze natuurlijk niet nee op kon zeggen ...
mits geduld, veel geduld :-)
want het is nog steeds behoorlijk druk op het werk.

Maar dit kreeg toch voorrang,
om het alvast een beetje gezellig te maken ...

UWYH 4 en 5
Kussen gemaakt volgens deze handleiding, hartje afgewerkt met een randje in kettingsteek
Zakdoekdoos uit 'Zo Geknipt'
 

 Draag al wat je liefhebt
dicht bij je hart

- BZN -
xx

maandag 15 september 2014

'Gold'digger

Naast mijn werk en 
aandacht voor mijn huisgenoten en -houden
ben ik vaak druk bezig met 
3 haakwerken en 2 breiwerken op de haak- en breinaalden,
spulletjes maken voor Jitske's zeer naderende vertrek op peda
(huuulp, moeder in nood!),
1001 + 25 creatieve naai-, haak- en breiplannen in mijn hoofd,
boeken lezen van op mijn boekenverlanglijstje
van hier tot in Timboektoe én terug,
af en toe op stap met man, kinderen en/of vrienden,
wandelen, fietsen en ondertussen
foto's maken van al het moois om me heen
en die dan 20x bekijken,
met vrienden naar toneel gaan,
opruimen en sorteren van AL mijn handwerkspullen
(dus ook mijn kasten die uitpuilen en overhoop liggen),
instagrammen, bloggen en blogjes lezen ...

En toch sprong ik
zeer enthousiast op
toen ik de vraag kreeg
of ik zin had om mee op zoektocht te gaan
in het bos met een echte golddigger ...
alias met een metaaldetector-zoekende vriend naar oorlogsrestanten
in bossen en velden in de Westhoek ...

Jaaa tuurlijk, keitof, 
ik zat toch net niks te doen ... :-)

 En zo kwam het
dat ik vorige zondag
met mijn fototoestelletje 
om 6.30u 's morgens 
in de dikke mist
stond te wachten om opgehaald te worden
voor mijn eerste echte speurtocht.

We trokken richting Geluveld en Zillebeke
met de landkaart op schoot,
en daarnaast de kaart waar vroeger
de loopgraven zich bevonden.


 Wat een sfeertje
'van 100-jaar terug zijn in de tijd'
wat een zaligheid om
rond 7 uur 's morgens
in een heel langzaam ontwakend en mistig bos te staan
en vooral te luisteren
naar de stilte ...
en het gepiep van de metaaldetector :-)

Al snel was ik mee gefascineerd
en vol spanning om te zien
wat de metaaldetector gevonden had ...
en toen ik dat ding zelf in handen kreeg,
had ik de smaak helemaal te pakken.
 
 
Weer een fantastisch iets om te doen ...
We vonden resten van obussen,
kogels, hulzen, loden bolletjes ...
en over alles kreeg ik een deskundige uitleg.
Het was heel indrukwekkend om deze oorlogsrestanten
in handen te houden,
wetende dat op deze plek
100 jaar geleden een zware strijd werd gevoerd,
een strijd voor onze vrijheid.



Ik werd er stil van
maar ook van de prachtige natuur om ons heen
die ontwaakte en
waar de zon uiteindelijk haar beste
beentje voorzette,
de mist verjoeg en ons een
prachtige ochtend bezorgde.



En zo actief ik vaak bezig ben,
zo stil en rustig word ik
 daar
middenin al het moois
van Moeder Natuur.



Ik kan dan uren
'niets' doen
alleen rondkijken, genieten
en tot rust komen ...
mijn zorgen en muizenissen wegvegen
en met een licht gevoel
in mijn hoofd van geluk
weer huiswaarts keren.


Het was een geweldig fijne ervaring,
een mooie combinatie van wandelen, fotografie,
letterlijk en figuurlijk 'graven' in onze geschiedenis,
vriendschap en genieten van Moeder Natuur.

Vitamienen voor de geest!

Ga je eigen weg
dan kan niemand je inhalen
- BZN -

woensdag 10 september 2014

Hroubovice

Deze hadden jullie nog tegoed ...
de foto's van ons reisje naar Tsjechië.

Tussen de drukke werkperiode door,
gingen we ook een weekje op vakantie.
Om de 2 jaar gaan we samen met een paar toffe vriendenkoppels
en hun kroost op vakantie.
Dit jaar kozen we voor Hroubovice en hadden het daar heel goed,
veel gebabbeld, veel gelachen, veel gekaart,
zelfs af en toe een serieuze babbel die heel veel deugd gedaan heeft,
samen eten klaar gemaakt met bijbehorende aperitief en wilde verhalen,
kampvuur gemaakt met de kinderen,
over zandsteenrotsen en boomstronken geklommen,
...
en jaaa, héél véél foto's genomen :-)





Brood dat je deelt,
smaakt beter
- BZN -

zaterdag 6 september 2014

DIY - geurzakje met lavendel

Dankzij jullie enthousiaste reacties
op deze en deze geurzakjes
ging ik met stikmachien en fototoestel
aan de slag
en maakte een heus fotoverslag
"Hoe maak ik zo'n geurzakje?"

Aangezien het licht niet meer zo denderend was,
moest ik voor elke foto naar buiten hollen
met mijn gerief en fototoestel
naar de tuintafel en terug.
Naast het plezier dat ik eraan gehad heb,
heb ik er ook nog eens voor gezorgd
dat mijn conditie op peil bleef.
Twee vliegen in één slag ... :-)
Soit ...
hierbij de Do It Yourself geurzakjesreportage
alla Trui,
hopelijk is het duidelijk dus :-)

Snij 2 lapjes katoen van 20 x 20 cm.

Leg de lapjes met de goede kant op elkaar en stik
ze rondomrond op elkaar op persvoetbreedte.
Laat op één van de zijkanten een keergat.

Knip de hoekjes af tot vlak tegen het stiksel
en keer de lapjes naar de goede kant door het keergat.
Zorg dat de hoekjes goed uitgeduwd zijn en
strijk het geheel mooi plat.
Stik daarna rondomrond een sierstiksel
op een paar millimeter van de rand
(met een iets grotere steek).
Door dit sierstiksel stik je het keergat mee toe.
Steek een speld in het midden van elke kant.
Plooi daarna de hoekjes gelijk om naar het midden,
maar niet helemaal tegen elkaar en zet vast.

Stik elke flap op 1 cm van de kant door.

Dit krijg je dan.

Neem 2 satijnkoorden van 75 cm lang
(of een ander koord dat je in voorraad hebt).
Ik gebruikte 2 kleuren, hier ben je natuurlijk vrij in.
Rijg 1 van de koorden langs de rand door de
tunnel dat je maakte met het stiksel.
Rijg de 2de koord in de tegenovergestelde richting.

Je passeert hierbij langs het begin en einde
van de 1ste koord.

Dit is het resultaat.

Trek aan beide koorden en frons de stof
tot je een zakje bekomt.

Vullen met lavendel (of ander lekker ruikend spul).

Daarna een ferme knoop erin.

Strikje erop ...

Als afwerking kan je op de uiteinden
een kraal schuiven en vastzetten met een knoopje.
Ik kreeg de vraag waar ik die kralen had gehaald
met zo'n groot gat.
Eerlijk gezegd weet ik dat niet meer
want ik heb die al meer dan 15 jaar in mijn kast liggen
maar ik denk dat je zo'n kralen zeker kan vinden
bij de Banier of Veritas (voor de Belgjes dan toch :-))

Eindresultaat ...
UWYH 2
Je kan weer iemand blij maken,
of jezelf ... mag ook altijd hé!

Deze maakte ik ook nog ... UWYH 3
Een klein kadootje voor Hanne, Sarah en Jo toen we samen
een gezellige namiddag doorbrachten.

Veel succes,
laat zeker weten als jullie er zelf eentje gemaakt hebben,
ben ik heel nieuwsgierig naar!


Geniet nog van het weekend!

Je bent niet volmaakt?
Dat is perfect!

- BZN -